Het is al file op onze blog. Leuk!

Een kopje suiker lenen van de buurman, niets onschuldigers dan dat toch?
Hoe anders wordt het, als je woorden en uitdrukkingen bij de buren leent.
Wanneer mag het? En vooral: wanneer niet?

Eeneiige tweeling

Geloof me op mijn woord: hét antwoord op die vraag bestaat niet. Maar het Nederlands en het Vlaams bieden een fascinerende kijk op het leentjebuur spelen met taal. Ze zijn als een eeneiige tweeling bij het erfelijkheidsonderzoek: ze laten precies zien welke invloeden verantwoordelijk zijn voor hun verschillen.

Nature or nurture?

Zo heeft het Nederlands een ongecompliceerde verhouding met het Engels. Leenwoorden verbasteren ze naar hartenlust: ‘By the way, kun je dat effe forwarden, want ik ga zo crashen, man!’

Het Frans is eerder als een verre, rijke oom. Ze debiteren zijn pareltjes op een roodfluwelen kussentje: “Hij wou coûte que coûte winnen.” Dat staat zelfs in het Groene Boekje! Nog een: “Ze nam n’importe welke wijn bij het eten.” Dat staat in Van Dale onder het lemma importe. Hoe affreus! denk je dan.

(Belg.N.)

Het Vlaams is veel puristischer. Het probeert alles te vertalen. Tegelijkertijd heeft het meer invloeden van zijn grote Franse broer dan het wil toegeven. Daar heeft zijn Nederlandse tweelingzus het dan weer moeilijk mee. ‘Leenvertaling uit het Frans’, oordeelt Van Dale streng bij dat soort uitstapjes over de grens, gevolgd door een meedogenloos: ‘(Belg.N.)’

Set and match! zie je ze denken.

Nog even een leuk adres voor Vlamingen die de grens oversteken: Belgen.nl, de startpagina voor Belgen in Nederland. Mét verklarende woordenlijst: Zeg niet … (om het even wat zeggen) maar wel … (uit je nek lullen). En een hilarisch forum waarop Vlamingen vertellen over hun ervaringen in Nederland: “Mijn collega snapt niet waarom wij in plaats van toetsenbord zo’n ingewikkeld woord gebruiken.”

Dat woord? Klavier …

Nu weet ik waarom mijn blogverslaving mij zo vermoeit: ik herschrijf alles, zelfs wat ik denk. Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat herkauw ik mijn gedachten in keurig Nederlands. Verdomme, de wekker! wordt: Klara haalt mij uit een diepe slaap: tijd voor een nieuwe dag.

Is iets niet de moeite waard om over te bloggen? Dan verdwijnt het genadeloos in de vergeetput van mijn hoofd. Voor altijd.

Ik ben één grote link

Ik doe het voor de kick. Die is nu heel groot, want ik blog nog maar net. De eerste reactie op mijn eerste blogbericht staat in mjn geheugen gegrift. Dank je, Marjan. Dat was een sleutelmoment, niet zo sterk als de bevalling van mijn eerste kind. Maar aardig op weg om de sleutel te zijn naar een nieuwe webwereld, waarin delen de boodschap is.

De deur staat op een kier

Delen ligt me nochtans niet. Asociale bitch? Daar is iets van. Mies vies was vroeger mijn bijnaam. Meer vertel ik niet daarover. Egoïstische trut? Neen, niet akkoord. Mijn weerstand heeft eerder te maken met gepaste discretie en plaatsvervangende schaamte. Want niet alles is geschikt om te delen, ondanks de heersende realitytrend in medialand. Wie ligt er nu in godsnaam met zijn benen open te bevallen voor televisiekijkend Vlaanderen? Dit noem ik de dictatuur van het delen!

Het is een moeilijke evenwichtsoefening, want soms ben ik mijn eigen dictator. Wie legt er een reactie in de weegschaal?

Ik werk nog maar net voor Schrijf.be, dat het sociaal secretariaat moet vertellen wie ik ben. Een DIMONA-aangifte heet dat blijkbaar. De wizard gidst ons doorheen de persoonsgegevens. Het nummer van mijn SIS-kaart, identiteitskaart, bankkaart, … noem maar op. Een nieuwsgierig aagje.

En dan, helemaal op het einde, heeft het ding een verrassing in petto: “De gegevens worden automatisch verder verwerkt door uw dossierbeheerder. Gedurende deze verwerking zal de werknemer tijdelijk geblokkeerd zijn.”

Neen hoor, niet: “De account van de werknemer zal tijdelijk geblokkeerd zijn.” Ik word zowaar zelf geblokkeerd! En ik weet niet eens voor hoelang.

Voorzichtig beweeg ik mijn rechterhand op en neer. Die werkt nog. Toch vertrouw ik het niet helemaal. Daarom publiceer ik deze blogpost nu. Voor het te laat is …

Dinsdagavond, 15 april, 23.00 uur. Morgen begin ik aan m’n eerste werkdag bij Schrijf.be. Nog even mijn mails lezen voor het slapengaan.

Tudum. Tudum. … Mijn mailbox slaakt acht kreetjes. Acht mails? Van Schrijf.be? Ik kijk naar de subjects. “Nieuwe opdracht”, “Nieuwe opdracht”, schreeuwen ze me telkens toe. Aaargh! Snel! Schoenen aan en in pyjama naar kantoor!

Nieuwe omgeving

Dat deed ik gelukkig toch maar niet, al was rustig slapen die nacht er niet echt meer bij. Maar … mijn eerste werkdag viel reuze mee! Natuurlijk moet ik stevig werken. Maar ik heb wél fijne collega’s, leuke opdrachten, … the full package.

Aan een groot houten bureau zit ik te schrijven. Onder de waakzame blik van vier strenge schrijfmachines aan de muur net boven mij. Hoort u plots niets meer van mij? Dan heb ik ze vast op m’n hoofd gekregen. Maar als alles goed gaat, wil ik hier nog láng blijven schrijven. Híer met die nieuwe opdrachten!