“Er was geen hond!”, pruilt de Nederlandse organisator. Terwijl zijn Vlaamse collega de kat de bel aanbindt: “Er was geen kat!”
Tenminste, dat zegt mijn taalgevoel. Maar leidt het me niet om de tuin? Even googelen voor mijn eigen gemoedsrust …

‘Er was geen hond’ vindt Google 7 keer op ‘.be’-, maar 700 keer op ‘.nl’-sites.
Voor ‘er was geen kat’  is de verhouding omgekeerd: 1600 tegenover 200.
Oef, mijn taalgevoel doet het nog.

Vlaamse katten

Dan valt het me pas op hoe populair katten bij ons zijn:

• zijn kat sturen (niet komen opdagen): 300 (.be) vs. 30 (.nl); 
• een kat een kat noemen (ronduit zijn mening zeggen): 1800 vs. 200;
• (nu komt) de kat op de koord (het spel begint): 1000 vs. 140.
   

Durft u nu als hondenminnende Nederlander niet meer bij uw zuiderburen op bezoek gaan? Geen paniek. Ook Vlamingen leiden geen kattenleven met een kattenbaan. En zijn nooit katsbrutaal, katstrouw of katsmoe. Er is dus nog hoop voor de Vlaamse hond.

It’s raining cats and dogs

Katten of honden? De strijd is onbeslist. De Engelstaligen weten dat al langer: “It’s raining cats en dogs”, klagen zij, als het pijpenstelen regent. In andere talen kan het nog gekker: bonenstaken, stoelpoten, emmers, messen en vorken, kruiwagens, kikkers, nagels … de hele inboedel kun je op je hersens krijgen.

In het Afrikaans zelfs ‘ou meide met knopkieries‘.
En daarmee zijn we terug bij af. Want in Vlaanderen regent het volgens Google 200 keer ‘oude wijven’, maar in Nederland amper 40 keer … 

Ik weet een mooie zin wel te smaken. Een frase die je kunt zien, horen en voelen. Ja, haast kunt ruiken. Toch is het uitkijken met de zintuigen. Ik raakte net een beetje geprikkeld toen ik dit stukje las:

Bij elk logodesign moet telkens gelet worden op eenvoud. Niet de uitvoerig met kleuren en geuren voorziene afbeeldingen bij een logo maken het herkenbaar. Een sterk logo ontwerp hoeft dan ook niet steeds met toeters en bellen ontworpen worden. Slechts een kleine streep of vlek kunnen van een woord een logo maken.

Een logo voorzien van kleuren én geuren? Ontworpen met toeters en bellen?

Tenenkrullend? Een beetje. Vooral euh … oorsuizend en oogverblindend!

Gisteren zat ik met de president aan tafel. Niet die van de Verenigde Staten – klein grut, dat ik smalend wegwuif. Wel de president van de wereld. Voor zijn multinational dan toch, een industriële wereldmarktleider.

En ik, ik zit op elleboogafstand van hem: ‘Brushing shoulders with the great of this world’. Om hem te interviewen, en daar een boeiende toespraak van te breien. Het wordt een gemoedelijk onderonsje, we lachen veel.  Maar het is vooral razend interessant.

Ik luister en leer. En voel me geprivilegieerd. Want dat is nu zo geweldig aan mijn job: ik word betaald om te doen wat ik graag doe. Ik leer elke dag iets bij én ik ontmoet de boeiendste mensen. Van diverse pluimage: het zijn heus niet altijd van die hoge piefen. Maar ze zijn meestal wel even gedreven.

Zo nam ik laatst een interview af van een vrouwelijke ingenieur die gebeten was door … auto-onderdelen. Boutjes en moertjes van polyimiden hielden haar een uur aan de praat. En ik, die vroeger β-vakken haatte en steevast onvoldoendes haalde op wetenschappen … ik ging he-le-maal op in haar verhaal. Ik besefte plots hoe opwindend scheikunde eigenlijk is. En dat is een betere herkansing dan de herexamens van toen.

Daarnet onze Schrijf.be-nieuwsbrief verstuurd. Geen gezwam, geen promotie – gewoon elke maand een schrijftip die hout snijdt. Vandaag over de combinatie van bedrijfsblog en nieuwsbrief. Waarom die elkaar niet voor de voeten lopen, maar elkaar net aanvullen. En een beresterk koppel vormen om het vertrouwen van uw potentiële klant te winnen.

Omdat het paasvakantie is, resulteert een mail naar 4000 abonnees in heel wat ‘Niet op kantoor’-antwoorden. En zelfs daarin vind je soms een taalpareltje. Zoals de dubbele bodem in de mail van een werknemer van Bulo, leverancier van kantoormeubelen: “Jan Janssen/Bulo is out of the office.” 

De vaakst voorkomende schrijffout, die ik als kwaliteitsbewaker van Schrijf.be tegenkom? Dat is géén schrijffout, wel een leesfout.

Hoor uw fouten

Onze procedures verplichten iedere copywriter zijn tekst hardop te lezen voor hij hem uit handen geeft. Waarom? Omdat hij dan hoort waar zijn tekst rammelt: daar waar hij niet schreef zoals hij sprak.

• Hapt u in een zin naar adem? Hak hem in twee – de zin, niet uw adem.
• Stottert u? Verander de woordvolgorde.
• Aarzelt u? Schud de zinsbouw door elkaar.
• Raakt u verveeld? Las een vraagje in.
   

Lezen ≠ prevelen

Nog iets: hardop lezen is niet hetzelfde als prevelen. Dat doen brevierende paters. Zij mogen dat: de Heilige Schrift staat toch al in steen gebeiteld. Maar wilt ú dat uw commerciële tekst scoort? Lees hem dan hardop, alsof u hem voor uw lezer voorleest.