1. De stad legde haar oor te luister bij andere gemeenten en vergeleek de klassieke aanbesteding met nieuwe zorgmodellen.
   √ luisteren
   De uitdrukking is ‘zijn of haar oor te luisteren leggen bij iets of iemand‘. Hoewel … een stad die haar oor te luisteren legt … ik wil het nog wel eens zien.
                          
2. Alles begint bij de event manager.
   √ eventmanager
   Samenstellingen met manager zijn volgens de Woordenlijst meestal in één woord.
                  
3. Uit een onderzoek leren we dat heel veel bedrijven de verwelkoming van hun collega’s stiefmoederlijk behandelen.
   √ nieuwe werknemers
   Bedrijven kunnen geen collega’s verwelkomen, wel nieuwe werknemers.
                         
4. De voertuigen moeten periodiek werkingsproeven in de werkplaatsen en de onderhoudsposten doorstaan.
   √ regelmatig of geregeld
   Periodiek doet mij hier aan iets heel anders denken … dus liever een neutraler woord.
                          
5. We bouwen daar aansluitend een refter, met een extra sanitair blok.
   √eetzaal
   Refter kan alleen in kloosters of andere geestelijke ‘gestichten’.
                                         

Wij, copywriters, schrijven onze teksten voor iedereen – soms ook beleggers. Hun taal spreken? Een fikse uitdaging. Want in de wereld van cijfers en beurstermen loopt u snel verloren.

Levendige tekst? Bruisende beurs

Speculatie, afloopdatum, cash flow, obligatie, disconto …:  niet alleen het typische woordgebruik maakt het lastig. Schrijft u voor beursexperts? Dan moet u ook op de tone of voice letten. Want die maakt het verschil! Dat blijkt uit een studie van het Georgia Institute of Technology.

Hun besluit?  Een levendige formulering beïnvloedt de beslissingen van kortetermijninvesteerders. Emotioneel, interessant en prikkelend taalgebruik trekt hen over de streep. Want blaast een resultaat de analisten omver? Of kent een aandeel een explosieve groei? Dan overtuigt het meer dan wanneer een resultaat de verwachtingen overtreft en het aandeel sterk stijgt.

Schrijf.be klopt het Georgia Institute

De Nederlandse onlinekrant nu.nl wijdt een heel artikel aan het feit dat levendige, wervelende zinnen investeerders overtuigen. Interessant, maar ik hoef u uiteraard niet te vertellen dat Schrijf.be dat al lang wist… en dit principe hanteert voor al zijn doelgroepen!

In De Standaard van 30 augustus analyseert Marc Reynebeau de ‘Danneels-tapes’, de opname van het gesprek tussen kardinaal Danneels en het slachtoffer van bisschop Roger Vangheluwe. Dat slachtoffer liet de transcriptie van dat gesprek publiceren om aan te tonen dat hij geen zwijggeld had gevraagd. De tekst is behalve een schrijnend document ook een interessante les retorica.

Gij en wij

Op een gegeven moment tijdens het gesprek zegt de kardinaal: ‘Ge kunt ook vergiffenis vragen, hé, en uw schuld bekennen.’ Het slachtoffer raakt in de war: wie bedoelt hij hier? Reynebeau doorziet het beoogde effect van de bekende stijlfiguur: ‘Danneels gebruikt daar de tweede persoon enkelvoud als onpersoonlijk voornaamwoord, een synoniem voor ‘men’, waarmee hij niemand concreet bedoelt en het bestaan van een algemene regel suggereert. Dat doet hij nog enkele keren in het gesprek, soms ook met het veralgemenende ‘wij’ (‘We kunnen ook vergiffenis vragen en vergiffenis geven’).’

Vlaamse tussentaal

Maar ‘het verwarrende gegoochel met persoonlijke voornaamwoorden’ is niet het gevolg van ‘de slordigheid die eigen is aan de Vlaamse tussentaal’, zoals Reynebeau oppert. Nederlanders kennen het ook en zelfs meer dan Vlamingen: de overschakeling naar ‘je’ om een consensus te suggereren. Vaak nog gecombineerd met ‘met z’n allen’ voor nog meer effect. Bijvoorbeeld: ‘Als je dat ziet, nou dan denk je toch met z’n allen: dat kan niet meer!’ Vertaling: ‘Ik vind dat niet kunnen’. Maar goed, dat klinkt een stuk minder overtuigend.

Ik mocht weer over lingerie en decolletés schrijven. Een salesbook voor lingeriezaken en verkoopsters. Heerlijk! Maar duur. Heel duur. Want door erover te schrijven, was mijn lingerielust gewekt. En fluisterde de koopgoesting me likkebaardend in, dat het tijd was voor niet één, maar meerdere nieuwe setjes.

Past u deze ook eens

Dus ren ik naar de lingeriezaak, waar een vriendelijke verkoopster me de heerlijkste modelletjes aanreikt. Waarna ze de paskamer binnenkomt, haakjes verlegt, bandjes verkort, en borsten opschudt. Tot mijn hele decolleté er naar haar believen uitziet. Het is een wat gênant ritueel, vind ik, maar goed …  Je moet er wat voor over hebben.

Chinese telefoon?

Terwijl de lingeriedame me een nieuwe beha aangordt en – met het hoofd schuin – ziet dat het goed is, doet ze haar praatje. “Hé”, denk ik, als ook ik in de spiegel kijk, “ik ken dat modelletje. Dat heb ik beschreven.” En dan luister ik naar de argumenten die de verkoopster aanhaalt. En denk: “Hé, dat zijn mijn woorden. Die heb ik geschreven.”

Gestrikt door eigen woorden

Kijk, dat is nu kicken! Dat je wàt je schreef uit de mond van een wildvreemde hoort. En niet zoals bij dat spelletje waar je een boodschap in het oor van telkens een volgende persoon moest fluisteren. Neen. Loepzuiver letterlijk.

Schrijven is soms eenzaam. En dan ontmoet je plots je lezer. En ontdek je dat je teksten hem of haar bereikten én raakten. Wauw! Daar kan echt niets tegenop.

En het bewuste lingeriesetje, zou ik het gekocht hebben? Wat denkt u?

Ik kocht even geleden een tweedehandsboekje bij De Slegte. En zoals dat wel eens gaat bij tweedehandsboeken, zat er nog iets van de vorige eigenaar in. Soms is dat een boodschappenlijstje, soms een rekening. Maar nu had ik prijs: een heuse brief! En een liefdesbrief zo te zien, want er stond ‘Liefste’ op de envelop, in een klein, krullerig handschrift.

Liefste prospect

Maar neen. In de envelop zat geen liefdesbrief. Maar wel een briljante DM van CAMPO, een nieuw Gents kunstencentrum. Hij was opgesteld in hetzelfde handschrift en sappig Gents.

“Liefste,

Tot mijn grote spijt zal ik dit jaar niet bij u in Benidorm kunnen komen tussen 17 en 26 juli. Ik weet dat het vervelend is maar het valt kloef in de Gentse Feesten en ik heb gezien op de website van CAMPO (Campo.nu) dat er daar het een en het ander te zien is dat ik zeker niet wil missen … Sorry!”

En dan doet de ‘briefschrijver’ het hele programma van CAMPO uit de doeken.

Zelfs de obligatoire PS ontbreekt niet:

“Misschien kunnen we daarna nog iets doen samen? Dat hoeft niet veel te zijn, een weekendje Blankenberge ofzo is ook goed.”

Schitterende actie! Deze DM is niet alleen geschreven volgens de regels van de kunst. Door zijn originele concept wordt hij ongetwijfeld ook nog eens véél meer gelezen dan zijn standaardbroertjes. CAMPO: chapeau!